De auto is eindelijk ook in de haven aangekomen en we verwachten die, na de noodzakelijke douane formaliteiten, de komende dagen in goede staat weer in ontvangst te kunnen nemen. Wel zo fijn, met quattro kunnen rijden met dit weer! Om onduidelijke redenen is alle bagage echter uit de auto gehaald en per separate post verstuurd. Wanneer we onze winterjas en schoenen weer in ontvangst mogen nemen is dus nog onduidelijk….

De komende weken zal ook nog een uitgebreide technologie pagina verschijnen, waar voor de geïnteresseerden meer achtegrond informatie te vinden zal zijn over de Audi, de diversiteit aan gebruikte navigatie hulpmiddelen en natuurlijk de communicatie tools die we onderweg tot onze beschikking hadden. Hier vast een voorproefje: we hadden al eens eerder bericht over één van de hulpmiddelen en wel de DROAM. We waren (en zijn) hier zo enthousiast over, dat we dit zeker aan bevelen aan onze trouwe volgers. Lees verder om te weten hoe hier bv nog de komende wintersport vakantie gebruik van te kunnen maken.

Zoals gezegd hebben wij veel gehad aan de DROAM tijdens onze lange reis door 10 verschillende landen, zowel binnen als ver buiten Europa. Het is veel goedkoper dan de bekende aanbieders en heel makkelijk te gebruiken. Voor onze hele reis van 6 weken waren we in totaal nu circa Euro 200 kwijt aan datacom kosten. Als we dit via “normale” roaming hadden gedaan, bv met T-Mobile, dan was dit circa Euro 16.000 geweest! In dat geval zouden we natuurlijk nooit zoveel internet gebruikt hebben, maar goed, nu konden we wel de hele dag (en soms nacht) bloggen, emailen, twitteren, navigeren, etc.

DROAM – goedkoop mobiel internet in het buitenland

DROAM (kort voor data roaming) is een apparaatje dat je kunt huren om goedkoop mobiel te kunnen internetten in het buitenland. Je krijgt het een dag of twee van te voren en je stuurt het na je verblijf in het buitenland weer terug. Of je nou een laptop of mobiele telefoon gebruikt, alle apparaten met wifi-ondersteuning kunnen verbinding maken met internet via DROAM.
Lees meer op de Droam website

Hoe werkt het?

DROAM is een zogenoemde "mifi", een mobiele draadloze modem. In de DROAM zit een simkaart
met een tegoed. Van te voren geef je door hoe lang je DROAM wilt gebruiken, zodat je altijd
voldoende tegoed hebt. Met wifi kun je met je laptop of mobiele telefoon verbinding maken met
internet via de DROAM. Wist je al dat DROAM vaak sneller is dan de wifi-verbinding van menig hotel?  Lees meer op de Droam website

Bestel en help Kika

Als je nu direct bestelt en onderstaande code invoert, help je Kika. DROAM doet dan namens jou een donatie aan Kika van € 1,50. Dus hoe meer mensen DROAM huren, hoe meer geld er naar Kika gaat.

De code: 110

Deze vul je in tijdens het bestelproces.  Bestel DROAM nu!

We hopen dat jullie er net zoveel aan gaan hebben als wij en horen graag je ervaringen (post deze gewoon hier als reactie/comment) op deze post.

Het gevoel "bestemming bereikt" blijft op deze Tokyo-dag gelukkig hangen. We ontbijten lekker lang, ruimen de auto op voor de terugreis en gaan een paar uurtjes wandelen en winkelen.

In de loop van de middag rijden we met de Landrover en de Landcruiser de andere teams, die vandaag pas in Tokyo aankomen, een stukje tegemoet zodat we gezamenlijk in kolonne naar de Nederlandse ambassade kunnen trekken. Daar worden de foto’s gemaakt en drinken en eten we wat. De tocht zit er op!

De Audi moet morgen naar de rederij worden gebracht voor het verschepen naar Nederland (die overtocht zal nog wel een paar weken duren). Martin trekt vervolgens met Marian en de kinderen de rest van de week nog door Japan en Aldebert gaat nog een bijzondere bruiloft bijwonen.

Het is te vroeg en te vers voor bespiegelingen, dus daar wijden we ons nu niet aan. Ongetwijfeld gaan we onze website daar nog wel voor gebruiken. We willen iedereen die ons gevolgd heeft hartelijk danken, zeker ook de vele mensen die op onze blogs gereageerd hebben en uiteraard alle sponsors (waar ook Artsen zoner Grenzen heel blij mee is!). Er komt nog meer in de vorm van verhalen en nabranders, maar nu dus zeker een weekje niet. Begin volgende week zijn we beiden weer actief en bereikbaar in Nederland. Tot snel!

Hartelijke groet van uit Tokyo van Team (IC)tokyo,

            Martin           &         Aldebert

Team Toonen van Toonen Toyota Naarden vertrekt wel met ons uit Kyoto maar buigt al snel af om naar het Toyota hoofkwartier in Toyota te gaan. Samen met de Landrover van Ron en Sanne gaan we vandaag met een fikse omweg naar Tokyo, ons eindpunt!

Doel van onze extra kilometers is om het plaatsje Takayama aan te doen en om indrukken van de bergen ten westen van Tokyo op te doen. We slagen daar ruimschoots in. In Takayama leren we echter eerst dat de bekende Kobe steak al jaren wordt verslagen door de Hida koe. Vraag niet waarom en hoe de jury tot deze slotsom komt, maar genoten hebben we!

Takayama was op deze zonnige zondagmiddag verder vooral druk met veelal Japanse dagjestoeristen. Het stadje doet ondanks de historische gebouwen niet erg authentiek aan. Van het oude shogan complex, waar de woning en kantoren van de vroegere ‘landheer’ in gevestigd waren, wordt niet duidelijk hoeveel er echt oud is dan wel nieuw is opgebouwd. Overigens zijn het eenvoudige, sobere maar aangename ruimtes. Wél heel authentiek was de oude tempel die we vonden … erg vervallen en geen levende ziel te bekennen!

Rond 4 uur vertrekken we voor een kleine 100 km bergachtige weg die ons naar de snelweg richting Tokyo moet leiden. Die blijkt adembenemend mooi! Voor het eerst zien we herfstachtige kleuren, we gaan door een heleboel tunnels en tunneltjes, oud en nieuw, lang en kort, en we zien rivieren, dammen en meren.

Het is al donker als we rond 18:00 uur de snelweg opdraaien voor de laatste 200 km naar Tokyo. We willen er zijn, onze eindbestemming halen, door Tokyo rijden, onze wachtende familie zien! Maar ons geduld wordt op de proef gesteld … we komen in lange files terecht en kruipen tergend langzaam de stad in. Daar worden we rijkelijk beloond. Ten eerste is daar de realisatie dat je met je eigen auto, helemaal vanuit Nederland, Tokyo in rijdt, een bijna bizar besef. Met nog steeds het cabrio gevoel, het open dak waardoor je alles extra intens ziet, ruikt en hoort. Ten tweede blijkt rijden in Tokyo een waar avontuur, alles wat er van gezegd wordt klopt. Dan weer rijden we door lange diepe tunnels, komen als uit een parkeergarage met 3-4 volledige cirkels weer boven, of zoeven op het derde niveau, met nog twee wegen onder ons, door de stad, ons afvragend hoe we weer van die weg afkomen! Maar we vinden het hotel en daar wacht ons het toetje van de reis: Marian, Max en Felix, en (oom) Peter Wiersinga zitten al uren op ons te wachten en het weerzien is er naar. We hebben samen nog uren gezelligheid en genieten vanaf de 40e (!) verdieping van het uitzicht op deze enorme metropool, voordat we met een uiterst voldaan gevoel in diepe slaap vallen. In Tokyo, daar was het toch om te doen.

Stiekem was het toch nog laat geworden op de 23e verdieping van ons hotel, we zijn er om 1 uur ‘uitgezet’. Teveel gedronken hadden we zeker niet …. de prijs van €12 per glaasje bier werkte daar voldoende belemmerend voor! Maar wel vroeg opgestaan om weer eens te kunnen hardlopen over het mooie schiereiland, door bossen en over heuvels. Na het ontbijt zijn de meeste teams op weg gegaan om het Hiroshima Peace Memorial te bezoeken. Naast dat je niet omheen kunt om de tragiek van deze plek ten volle te beseffen is opvallend hoe eenvoudig en rustig deze plek is gehouden.

In de buurt van het memorial zelf staat een gebouw dat de atoombom min of meer heeft doorstaan.

Daartussen is het Children Peace Memorial neergezet om een jong meisje te gedenken dat is overleden aan de gevolgen van de bom. Ze vouwde kraanvogels als een soort gebed om te blijven leven en sindsdien worden er door kinderen over de hele wereld kraanvogels bijgemaakt en daar opgehangen.

Na het bezoek aan het monument proberen we eerst een stuk op binnenwegen richting onze bestemming van vandaag (Kyoto) te komen. Maar het is te druk en het duurt te lang, we besluiten de snelweg te nemen en zien dan opeens onszelf rijden…

Onderweg stoppen we in Himeji, waar we lunchen en een bezoek aan een van de oudste ‘castles’ van Japan willen brengen. We nemen per abuis de ingang van de tuin en als we even later toch bij het oude gebouw komen blijkt de openingstijd te zijn verstreken en het gebouw grotendeels in de steigers te staan. Jammer!

We hebben nog een paar uur te rijden naar Kyoto en we komen daar in het donker aan. De overnachting is geboekt in een traditionele Ryokan, waar we op de grond slapen en op de grond gezeten een traditionele Japanse maaltijd geserveerd krijgen.

De wandeling die we daarna maken toont aan dat Kyoto op een zaterdavond bruist van het leven! Ontelbare barretjes zijn meestal verscholen achter reclameborden, deuren en trappetjes. Midden in de nacht (zeg bijvoorbeeld om half vier …) is het in de kleine straatjes nog net zo druk met uitgaande mensen als op een beetje markt. Mooi om die kant van Japan ook te beleven!

Het laatste dat we in ons verslag van enkele dagen geleden vermeldden was dat we op weg gingen naar de passagiersterminal, om aan boord van de ferry naar Korea en Japan te gaan. Veel te optimistisch! Het kost geen enkele moeite om de details van die middag in één zin samen te vatten: we hebben buiten in een prachtig zonnetje, met uitzicht op de boot, zitten wachten, en wachten, en wachten …. Een prachtige gelegenheid om met de lokale bevolking in contact te treden en ons emailbestand verder uit te breiden! Uiteindelijk is de deur van de Russische douane toch opengegaan, hoera, en het was 19:00 uur voordat we allemaal aan boord waren. Eehhh, 17:00 uur volgens de Koreaanse crew want we konden gelijk de klokken twee uur terugzetten naar de lokale Koreaanse en Japanse tijd. Het maakte allemaal niet veel uit, we zouden in eerste instantie hoe dan ook zo’n 22 uur op deze boot gaan doorbrengen.

Bij het verlaten van de haven van Vladivostok ging de zon net onder en dat gaf mooie plaatjes.

Verder was de overtocht naar Zuid Korea niet zo spannend. De zee was kalm, er was een restaurant en een bar aan boord en we hadden met z’n vieren een hut waar we op uitklapbare matjes konden slapen.

Op donderdag de 14e meerden we rond 13:00 uur aan in Donghae, Zuid Korea. We wisten helemaal niet of en hoever we Korea in zouden mogen. Met wat kunst en vliegwerk kwamen we vooraan te staan bij het verlaten van de boot en min of meer tot onze eigen verbazing liepen we 15 minuten later op een taxi af om Donghae in te gaan. Het doel was al snel bepaald: de vismarkt. In één van de vele visrestaurantjes werd de vis voor onze ogen de kop afgehakt, gefileerd en rauw opgediend, verser kan het niet.

De tweede helft van onze boottocht begon rond 18:00 uur. Hetzelfde ritueel op dezelfde boot: eten, slapen, ontbijten. Om 9 uur meerden we aan in Sakaiminato, Japan. Alle personen waren al snel door de douane maar die auto’s, dat ging niet zomaar. We hebben wat door Sakaiminato kunnen wandelen, in de veronderstelling dat we rond 13:00 uur wel konden gaan rijden. Dat was veel te optimistisch!

Uiteindelijk waren rond 17:00 uur (!) alle stempels gezet en konden we rijden in Japan. We hebben nog een paar uurtjes volop kunnen genieten van de weg naar Hiroshima. Fantastisch! Mooie wegen door heuvels en bergjes, goede bewegwijzering, ontzettend vriendelijke mensen. Na dagen afkicken is het weer een verademing om (open) te mogen automobielen.

Het contrast met de afgelopen weken is enorm. Zuid-Korea was al heel anders dan Rusland, Japan is geordend, luxe, relaxed. En bovenal biedt het schitterende ‘ansichtkaartjes’. Zelfs bij het mooie maanlicht was het duidelijk dat we nog bijzondere dagen tegemoet gaan!

Ons hotel Grand Prince Hiroshima is prachtig gelegen op een schiereiland aan de rand van de stad. Vanaf de 23e verdieping is het uitzicht op nachtelijk Hiroshima ‘breath taking’. We zijn bevoorrechte reizigers!

Hotel Vladivostok heeft kamers (niet prachtig) met uitzicht op de baai (wel prachtig). En kamers met uitzicht op de naastgelegen in aanbouw zijnde betonnen kolos. Zo’n laatste was voor ons gereserveerd … maar er is niets dat een vriendelijk gesprek en 100 roebels niet kunnen corrigeren!

Voor Aldebert bestaat de ‘rustdag’ voor een groot deel uit contacten met de reder en de douane. Kennelijk zijn die bekend met het fenomeen rustdag want ze doen het zeer rustig aan! In de ochtend worden de auto’s achtergelaten bij de reder. In de middag worden zowel de auto-eigenaren als de bijrijders op het douanekantoor verwacht. De eigenaren krijgen nog een formulier en een ‘gesprekje’ maar de bijrijders hoeven er alleen maar een paar uur te zitten! Jammer, want Vladivostok biedt voldoende alternatieven voor een achterafgelegen kantoor.

Martin heeft gelukkig tijd gehad om rond te lopen in de heuvelachtige drukke stad. Er is veel leven, handel, auto’s, moderne en ouderwetse winkels in oude en nieuwe gebouwen. Dwars door de stad wordt een kolossale brug over de baai gebouwd, naar men zegt vanwege de Asian Pacific Economic Conference APEC die hier in 2012 plaats zal vinden.

Verder spreken de foto’s voor zich:

Voor ons is het nu 12 uur in de middag, zo meteen gaan we naar de terminal en aan boord van onze veerboot, eerst naar het zuiden en daarna verder naar het oosten, nieuwe landen tegemoet. Het is een geruststellend gevoel dat Lenin zelf ons de goede richting in wijst.

De laatste etappe in Rusland! Nog wel een heel eind, de kaart geeft in grote rode letters 754 km aan. Zoals deze hele week weten we niet hoe de wegen zullen zijn, wat we tegen gaan komen en hoe lang we over deze afstand zullen doen. Maar we hebben er allemaal weer zin in, Rusland heeft al vele gezichten laten zien en we verheugen ons op het laatste, onbekende gezicht.

Het asfalt blijkt afwisselend zeer goed en zeer hobbelig. Dat laatste is niet goed zichtbaar dus bij snelheden rond de 100-130 km/uur blijft het opletten en toch ook schudden geblazen. De vele verkeersborden helpen niet … de maximum snelheden zijn zelden te relateren aan de omstandigheden, de afstanden lopen willekeurig op en af (record vandaag 5 borden met afstanden tussen 210 en 254 km binnen een afstand van luttele kilometers en in willekeurige volgorde) en bij de sporadische verkeerspunten ontbreken regelmatig de namen van de steden waar de wegen naar toe leiden. We zijn er in geslaagd om een hoop Mongools stof achter te laten, met name een spits bruggetje zorgde volkomen onverwacht voor een Audi ‘vlucht naar voren’ en een landing waar we ons pilotendiploma niet mee gehaald zouden hebben (geen applaus dus in de A5!). Zoals gezegd, we wisten niet dat we nog zoveel stof bij ons hadden, maar goed, dat is er nu dus uit.

De herfstkleuren zijn fantastisch, rood, geel, groen en heel veel witte pluimen. De weg draait zich door en om vele heuvels, heerlijke omstandigheden om te rijden. Zoals gebruikelijk vinden er ook weer verrassende ontmoetingen plaats in de bermen. Vladivostok, het ‘einde’ van Rusland, blijkt voor veel wereldreizigers een belangrijk punt om Europa te verlaten. Een Engels echtpaar is 4 maanden geleden met een witte Landrover vertrokken voor een reis van 2 jaar over alle continenten Going Overland.

De motor die we verschillende keren zien blijkt van een kerel uit Oekraine te zijn, die in zijn eentje de wereld overtrekt Proidysvit. De 6 weken die wij weg zijn lijken een schijntje hierbij!

Nu we het er toch over hebben: twee Russische jongens zijn van Moskou op weg naar Vladivostok, als een soort test voor een auto. Kennelijk hadden zij onze auto’s al eerder in Rusland gespot en daar melding van gemaakt op hun populaire website, want jongeren die wij in Blagoveshensk spraken wisten via hen al af van onze reis. Onze eigen Autovisie vertegenwoordiger Toine is er in Blagoveshensk in geslaagd de beide Russische ‘testrijders’ te spreken, een leuke ontmoeting. Naast, of beter gezegd samen mét de digitale snelweg brengt de asfaltweg mensen met elkaar in contact: Kalina

Vladivostok betekent ‘de macht van het oosten’, tot 1991 mochten hier en in deze regio geen buitenstaanders komen omdat de haven van te grote strategische waarde was. Het blijkt een mooie stad gelegen op heuvels en met straten die ook zouden passen bij San Fransico. Samen met de Landrover en de Landcruiser werken we ons door het drukke verkeer heen. Tussen alle ‘right hand drives’ van Japanse makelij door, lekker op z’n Russisch om vaart te maken en om bij elkaar te blijven. De brutalen hebben de halve wereld, de A5 cabrio trekt veel bekijks, handen en duimen gaan voortdurend de lucht in, Ron en Evert-jan gebruiken iedere centimeter in de slipstream. Ook dit maakt een autotocht zo bijzonder leuk.

Ons hotel ligt aan het water, symbolischer kan het bijna niet. Dit is echt het einde van een enorm en imponererend land, we hebben vandaag letterlijk de laatste pagina van onze Russische wegatlas omgeslagen. Het tijdverschil met Nederland is opgelopen tot 9 uur, de teller staat op zo’n 16.000 km. Morgen beginnen we met de voorbereidingen van onze oversteek naar Japan.

Een (niet geheel willekeurig) deel van onze volgers heeft ons benaderd met het verzoek meer details te verstrekken omtrent ons onderzoek naar de nachtelijke sociale infrastructuur in Blagoveshensk. Daar kunnen wij helaas niet al te gedetailleerd op in gaan. De onderzoekers mochten participeren onder de uitdrukkelijke eis:

“What happens in Blagoveshensk, stays in Blagoveshensk”

Wel kunnen we iedereen geruststellend mededelen dat we gedegen te werk zijn gegaan, zonder de kantjes er af te lopen. Onze activiteiten, gebaseerd op observatie én particpatie, hebben ons tot diep in de nacht beziggehouden.

Zondag dus uitgeslapen? No way, the Cabriochallenge must go on! Vroeg weer op voor 700 km naar Khaborovsk. Heel veel opwinding heeft die dag eerlijk gezegd niet gebracht. Fotograaf Feike heeft een tijdje om ons heen gedraaid, maar of de foto’s interessant genoeg zijn voor publicatie wachten we af. De omgeving lijkt delen van de dag op … een Hollands polderlandschap, we hebben mooier gezien.

Belangstelling van de politie en van de lokale bevolking zorgde gelukkig voor welkome afwisseling onderweg.

We waren eerder in de week gewaarschuwd dat Khaborovsk een vieze en chaotische stad zou zijn. Daar bleek niets van. Toen we de lange brug naar de stad achter ons gelaten hadden en dichter bij de ‘waterfront’ van de rivier “Amur” kwamen, ontvouwde zich een zeer moderne en aangename stad. Als we de Lonely Planet mogen geloven won de stad een recente poll als ‘most comfortable city of Russia’ en dat geloven we, al was het alleen maar omdat tegenover ons hotel de ‘Dopingbar’ gevestigd was!

In de avond hebben we een heerlijke letterlijke voorproef genomen op ons verblijf in Japan in het op de 11e verdiepeing gelegen Japanse restaurant. Dat zag er overigens bij voorbaat al een stuk aantrekkelijker uit dan het Russische restaurant dat leek te lijden aan dezelfde beperkingen als de rest van het hotel: dwangmatige regelzucht. Je moet je voorstellen, in een beetje Bolsjovistisch hotel zit er op iedere verdieping een dame die op die verdieping algehele macht heeft. Zij heeft de sleutels, controleert de kamers, verkoopt de wifi kaartjes, noem maar op. Het is net als de directrice in het asylum, zorg dat je haar te vriend(in) houdt!

Rest ons te melden dat wij steeds hoorden dat op deze zondag de zon in Nederland scheen en dat wij na de Siberische sneeuw en koude wind hebben kunnen genieten van een zonnetje en temperaturen van boven de 20 graden. Weer bijzonder goed cabrioweer!

Het is helemaal niet erg om al na 1 nacht uit Skovorodino te vertrekken! Een troosteloze grauwe plek. We verzamelen nog voor het ontbijt in één van de drie overnachtingsplaatsen.

Terug over het inmiddels modderachtige pad zoeken we onze weg naar de M55, voor de 600 a 700 km naar onze dagbestemming Blagoveshensk. Omdat de ervaring ondertussen geleerd heeft dat er langs die snelweg weinig te kopen is stoppen we nog bij een supermarktje in het volgende dorp, waar we bij het afrekenen vol verbazing de vaardige vingers over een ouderwets telraam zien flitsen!

Met het tanken waren we minder gelukkig in onze keuze … Gisteren zijn twee teams gestrand omdat ze zonder benzine kwamen te staan. We realiseerden ons dus dat we beter geen risico konden nemen. Op de kaart hadden we een dorpje gezien waar een tankstation zou zijn en we vonden zowaar de afslag, afstand 15 km kuilen en modder. Wel doen dus. Tankstation gevonden, zelfs nog koffie kunnen drinken in dat dorp en weer terug naar de snelweg, rechtsaf, …. en ja hoor, tweehonderd meter verder de volgende bocht door blonk het nieuwe tankstation ons tegemoet! Lol.

Het werd wel tijd voor enige variatie en daarom nodigden we Sanne van Team Landrover uit om een keer in de cabrio mee te touren. Dat gaf Martin de gelegenheid om eens te ervaren hoe het is om de challenge in een Landrover te rijden! Conclusie: Sanne vond het geweldig en Martin moest harder werken (gas, schakelen, remmen, raampje openen voor frisse lucht) maar kon wel door en over alle kuilen en bulten denderen. De ideale auto is nog niet gevonden!

Het bleef droog, de temperatuur liep op, de kilometers verstreken, kortom een ontspannen dagbesteding. Verwachte aankomsttijd in Blagoveshensk ruim voor het einde van de middag. Gelukkig deed zich een uitgelezen kans voor om vertraging op te lopen. Langs de weg stond een man met drie mooie vissen. 500 Meter verder wist Ron het zeker: die vissen konden we soldaat maken. Rechtsomkeert, voor 5 euro waren ze van ons en tot grote hilariteit van de Russische verkoper konden we aan de slag. Vissen op de motorkap schoongemaakt, 6 moten er af gesneden en met zout in olie gebakken, een half uur later smulden we van een verse hap, heerlijk (dank Sanne voor de foto).

Hotel Asia in Blagoveshensk blijkt een uitstekend hotel te zijn. De wijze waarop de stad zelf is opgezet zouden wij Amerikaans noemen: wijde straten die allemaal haaks op elkaar staan. Bijzonder is dat China aan de andere kant van de rivier ligt. Kennelijk blèrde vroeger de propaganda over en weer de rivier over, nu proberen de Chinezen op een andere manier indruk te maken. Het front van de stad Aihui is ‘s avonds fantastisch verlicht!

De zaterdag is een echte bonus, een rustdag die niet was ingepland in een ontspannen stadje met een zeer aangenaam weertje. Dat laatste is niet vanzelfsprekend, in de winter worden hier overdag temperaturen van -40 graden gemeten! Maar nu geniet de bevolking langs de boulevard van een estafettewedstrijd van sportieve jongelui.

Niet iedereen kan overigens deelnemen, sommige inwoners beschikken niet over de juiste outfit!

We genieten extra door twee avonden op zoek te gaan naar verrassende restaurantjes en ontmoetingen. Beide lukt uitstekend, we hebben ons prima vermaakt.

Pogingen om in Mogocha een hotel te vinden waren tot dusver kennelijk niet succesvol. De ploegleiding ging daarom al rond 4 uur vanochtend op weg, om ter plekke een ultieme poging te ondernemen. Voor de rest van de deelnemers was een iets rustiger tempo voorzien. Toen we even na achten buiten kwamen viel er een beetje sneeuw (ach wat leuk, dachten we nog!).

Het lukte goed om Chita uit te komen maar daarmee was de goede weg richting het oosten nog niet gevonden. Afijn, een paar keer op en neer rijden en navraag doen bij bereidwillige Russen (toch jammer dat ze alleen Russisch spreken -:)) en rond negen uur bevonden we ons op een gloednieuwe weg met als bestemming Khabarovsk , 2052 km en voor ons 4 dagen verder!

Inmiddels was het ‘beetje’ sneeuw overgegaan in een heuse sneeuwbui met laaghangende donkergrijze wolken. Meldden we gisteren nog dat we het einde van de herfst meenden te bespeuren … nu zaten we toch echt in het begin van de Siberische winter! Een bijzondere realisatie, om begin oktober met temperaturen onder nul door een laag sneeuw door het verre Oost-Rusland te reizen.

De weg bleef onverminderd van zeer goede kwaliteit. In Chita werd beweerd dat die was aangelegd omdat Poetin een tijd terug de regio had bezocht. Hoe dan ook, wij waren er blij mee, we hadden zeker 650 km te gaan en de sneeuw hielp niet. Van het landschap waar we door reden hebben we niet veel meegekregen, behalve dat het erg op de vlaktes en bomen van gisteren leek.

Rond 13 uur kwam de SMS boodschap binnen: "in Mogocha is geen hotel, we rijden door naar Skovorodino". Waarschijnlijk zo’n 350 km verder, waardoor de dagteller op 1.000 km uit zou komen. De invulling van de rest van de dag laat zich raden. Asfalt, sneeuw, regen, blij met onze quattro! Aan de nieuwe weg heeft zich nog geen activiteit ontplooit, restaurantjes zijn er helemaal niet, benzinestations nauwelijks en niet altijd met slang –:).

In de loop van de middag klaart het weer op. We houden het vol om ruim 100 km/uur te rijden, samen met de Landrover en de Landcruiser. In de auto een biscuit, mandarijn en water als lunch. Het landschap is fantastisch mooi, kleurrijk en enorm leeg. Dit is waarachtig, in de woorden van de Lonely Planet, "Russia’s distant end of the line, the wild wild east".

Het blijkt uiteindelijk een terechte spreuk. Vanaf de mooie lege asfaltweg duiken we de laatste 20 km een onverharde weg (met wasborden -:)) op die ons naar het centrumpje van Skovorodino brengt, waar we in drie verschillende hotels alle kamers van het dorp in gebruik nemen.